یاد سالک معلم خیر دوست داشتنی بخیر
که چه دنیای بزرگی داریم
و چه تصویر به هم ریخته ای ساخته ایم از دنیا
در چه زندان عبوسی محبوس شدیم
چه غریبیم در آبادی خویش
و چه سرگردان در شادی و ناشادی خویش
آدمیزاده درختی ست که باید خود را بالا بکشد
ببرد ریشه خود را تا آب
بی امان سبز شود ، سایه دهد...
مجتبی كاشانی
+ نوشته شده در یکشنبه شانزدهم مهر ۱۳۹۱ ساعت 19:49 توسط زهرا خماریان
|
نه سنگ بودم و نه ابر